Przezroczysty tiul Na skraju jawy, w półmroku pokoju, gdzie światło lampy lękliwie się chowa, zrzucam z ramion ciężar mego niepokoju i zaczyna się szeptem bezgłośna rozmowa. Przezroczysty tiul, jak mgła nad jeziorem, spływa po biodrach kaskadą lekkości, drażniąc spojrzenie kunsztownym wzorem, oraz obietnicą bliskiej, drżącej namiętności. Pod cienką tkaniną krew tętni i płonie, linia wzgórka kreśli horyzont pragnienia, gdy powoli kładziesz na tiulu swe dłonie, by poczuć pod palcem dreszcz oszołomienia. To gra w chowanego, gdzie wzrok się gubi, między tym, co skryte, a tym, co widoczne, gdy delikatne ciało się w miękkiej materii lubi, a usta szukają chwil namiętności bezzwłocznie. Jeden ruch dłoni – i cienka mgła ta opada, zostawiając nagość w srebrzystej poświacie, w ciszy nocy, gdzie serce sercu odpowiada, w najczystszym, miłosnym uniesień traktacie.