Znajoma wysłała mi mema z pytaniem, jaką postać z bajki chciałoby się zagrać. Niby nic wielkiego, a jednak zatrzymałem się przy tym dłużej. I jakoś samo przyszło… Włóczykij. Nie dlatego, że jest „fajny”. Po prostu coś w nim ze mną rezonuje. Ten jego spokój nie bierze się z łatwego życia, tylko z tego, że nie musi już z niczym walczyć na siłę. Idzie przed siebie bez potrzeby udowadniania czegokolwiek komukolwiek. Zawsze miałem wrażenie, że ludzie ciągle pędzą, jakby bali się, że coś im ucieknie. A on żyje odwrotnie. Niczego nie trzyma na siłę, niczego nie musi mieć, a jednak nie wygląda na kogoś, komu czegoś brakuje. Jest w tym cicha wolność. Taka, której nie trzeba tłumaczyć. I chyba właśnie tego mi czasem brakuje. Nie ucieczki od świata, tylko dystansu do niego. Możliwości pójścia swoją drogą. Może dlatego pomyślałem właśnie o nim. Bo to ktoś, kim gdzieś w środku chciałoby się trochę być.